BİR RÜZGAR OLSAM

Yazar: P ı n a r S a l m a n l ı

Dünyanın öteki ucu, şaka değil gerçekten dünyanın öteki ucundayım. Şöyle küreyi elimize alıp Türkiye’yi bulsak, onun tam karşısı, Türkiye kürenin tam üstündeyse burasıda tam altında, işte burası. Ne işim var burada diyorum. Bu yaştan sonra tekrardan üniversite e öğrenci olmak. Cesaret midir delilik midir? Arasında çok ince bir çizgi var galiba. Yanımda Çinli bir öğrenci, annesi olacak yaştayım. Benim çocuklardan küçük. Ama aynı masa da oturup beraber proje hazırlayıp, sunumlar yapıp not alıyoruz. Sınıfın geri kalanı da yetmiş iki milletten. Sınıf değil birleşmiş milletler sanki. Kolumdaki saat hala Türkiye saati, değiştirmeye kıyamadım. Bakıyorum, kaçsa saat, iki çıkarıyorum ya da on ekliyorum burada buymuş diyorum. Mesela şimdi kolumdaki saat 04.10 gösteriyor. Ankara’da 04.10 burada 14.10. Şöyle camdan dışarı bakıyorum, kampüsün içi yemyeşil rengarenk ağaçlar. Hele de bir ağacın yaprakları pespembe. Pembenin bütün tonları, bebek pembesinden açıklı koyulu tonlara. Yeni yeni uyanıyor doğa. Ah şimdi Ankara da sonbahar başlangıcı. Bir rüzgar olsam essem, ulaşsam Kızılay’ın Kumrular sokağına, kaldırımlar düşen rengarenk hazan yapraklarıyla doludur. Şöyle bir havalandırsam. İnsanların arasında uçuşsalar sarı, kırmızı, yeşil, kahve rengi açıklı koyulu bütün tonların barındığı kocaman at kestanesi yaprakları. Yeni sezona hazırlık için giyilmiş çizmelerin botların altında ezilirken çıkan çıtır çıtır sesleri duysam. Küçüklüğümün kitap kokusu ve sihirliymiş gibi gelen koca salonuyla az ileride Adnan Ötüken İl Halk Kütüphanesi, okuduklarımızı götürelim, mis gibi yenilerini alalım hevesi hiç eksilmedi orta okul yıllarımda. Onları okurken bir dahaki gidişte hangilerini alalım heyecanıyla kendinden geçmeler. Salon hala kocaman mı acaba yoksa ben küçük aklımla büyütüyor muymuşum, şimdi gitsem acaba küçülmüş mü derim. Nerdeeee o koca salon mu derim.

Bu yazı, Nehirden Kültür Sanat ve Edebiyat Bülteni’nin 11. sayısında yayımlanmıştır.