Meyvelerin yasaklı olanıdır elma. Âdem ile Havva’nın cennetten kovulmasına neden olmuştur çünkü.
Gökten üç elma düşer başınıza her masalın sonunda.
İçinizdeki düşünceler an olur kemirir elma kurdu gibi beyninizi.
Elması kızarır okumayı söken küçük oğlunuzun.
Elma şekerine aş erer komşu kadın.
“Dalda duran üç alma
Dalda duran üç alma
Sen de güzel, sen de güzel
"Koparma” diye şarkı söyler çocuklar müzik dersinde hatta hızlarını alamayıp flütle çalmaya çabalarlar bu parçayı.
“Gez, göz, arpacık” diyerek nişan alınmıştır başın üzerindeki elmaya.
Zehirli hale getirilmiştir Pamuk Prenses’in üvey annesi tarafından ve ikram edilmiştir güzeller güzelini yok etmek için ortalıktan.
Altın haline bürünmüştür mitolojiye konu olabilmek için ta eski devirlerde.
Bir oka hedef olmuştur filmlerde, romanlarda.
Bir elmanın yarısı o, yarısı sen olduğumuzdur çoğu zaman.
Kırmızısı… Sarısı… Yeşili… Golden’i… Niğde’si… Amasya’sı… Gümüşhane’si.
Lezzetlidir Allah için. Her derde devadır. Neler yapılmaz ki ondan. Elma tatlısı… Kompostosu… Elmalı pasta… Elmalı kek…
Bebeklere elma rendesi, elma suyu.
Yetişkinlere elma kurusu.
Sirkesi…
Diyettekilerin baş tacı.
Elma güzeli seçilir belki bilmediğimiz şehirlerde.
Yarım elma gönül almadır mesela.
Elma elmadır hamamda yunan hanımların yanakları.
Acıdır bazen elmanın tadı.
Gülgillerden, en çoğu yumruktan küçük ve yuvarlak, kabuğu parlak ve sert, kırmızıdan yeşile kadar türlü renkte, kokusu hoş, tadı mayhoş veya tatlı, dokusu gevrek, ufak çekirdekli yemiş. Seni, seni.
Sen neymişsin be elma!
Aaaa… O da ne? Bu patırtı? Şamata? Gökten üç elma düştü. Biri senin, diğeri onun başına. Sonuncusu da elbette benim başıma.
7. sayıdan
