Gel beraber oynayalım
Gülelim, eğlenelim, hoplayalım
Arkadaşlarımızla beraber
Güle oynaya oynayalım.
Park, oyuncak, salıncak, top
Gel beraber oynayalım
Her çocuğun hakkıdır
Sosyalleşmenin başıdır.
Karışmayın çocuklara
Oynasınlar güle oynaya
Bak ufukta beliriyor
Oyun oynayan her çocuk seviniyor
(*) Angora Sınav İlkokulu 4. Sınıf Öğrencisi
Henüz beş altı yaşlarındayken annemin eteğini çekiştirip dururken bulmuştum kendimi Çan Tiyatrosu’nun önünde. O kadar miniciktim ki, tiyatro denilen yer bana devasa bir abide gibi gözükmüştü. Hayal meyal hatırlıyorum; merdivenlerden adım adım çıkıp yerime oturduğumda karşımda duran o kırmızı kadife perde, arkasında hangi sırları barındırıyor diye çok merak etmiştim. Perde aralandığında rengarenk bir dünya çıkmıştı…
İyi sabahlar,Şarkı söyleyen kuşlar,Geç uyanışlar,Düşünceler, sıkılmalar… Arıyorum,Yok olanı neden?Tatmin miyim?Yaşamdan,Ya daDuyar mıyım?Şükran. Akşam oldu olacak,Yürüyorum,Güller, lalelerBanaArkadaş oldular,Esen rüzgâr,Yaygın güzel koku,Tarifsiz kadar güzel.Kalbimin varı, yoğuHatırlatır mutluluğu.Hülyalarım, yeşeren umutlarım, anılarım…Bu yaz daKokuyla bağlanırımSanaNe hoş duygular bunlarCoşacakBenliğim,Seninle yaşayacak. 6. sayıdan
“Sonunda başardın. Sonunda geldin. İşte buradasın Barkın. Antarktika’ya hoş geldin Barkın.” “ANTARKTİKA SENİN ANTARKTİKA KİMSENİN”. İlginç bir söz değil mi? Antarktika bizim ama aynı zamanda hiç birimizin.Antarktika senin Antarktika kimsenin, çocukluğundan beri Antarktika hayalleri kuran ve bunu gerçekleştirmeyi başarmış bir gezginin, Barkın Laçin Özdemir’in kitabı. Ani bir kararla yola düşüp ve yine ani bir kararla…
Kalabalık bir ortamda buluştu gözleri.Maskeli yüzlerinde harabelerin çiçeği gözleriTakılı kaldı öylece ama bir dakika ama saatlerce…Niye buradalardı? Niye şimdi? Kim bilir kaç kez teğet geçtiler birbirlerini. Belki bir otobüs durağında, belki bir market kuyruğunda, belki tiyatroda belki.. Ama niye şimdi. Yıllar çok şey alıp yükünü tutmuştu çoktan ikisinden de. O gün işte o gün bi…
uğultulu bir boşlukta sallanıyor dünya.bir yünün karanlığında üşüyorum; sanki anlamsızlığın iplikleriyle örülmüş bir battaniyenin altındayım.kulağıma antik çağlardan kalma bir ses fısıldıyor:“adaletin terazisi hâlâ dengede mi?”sonsuz olasılıkların içinde kayboldum.kafa yormaktan yoruldum ve hiçliğin umuduna sığındım.her umudun, her neşenin üzerine bir karanlık çöküyorsanki sevinç, doğası gereği kısa ömürlü.çocukluk, aşk, gençlik…yaşamı güzel kılan her şeyin yolu neden ölümden…
Zamanla unutulur ve bir anda unutmuş olur insan, sonra da kendinden emin bir tonla unuttum der veya olandan habersizce unutmuşum diye şaşırır. Unutma sürecindeki bir andayken unutuyorum dediğinde insan, iradesinin gücüne mi işaret eder, durumunun çaresizliğine mi? Bir kişi isterse kendi kendine unutabilir mi ya da insanlık olarak neyi unutup neyi hatırlayacağımıza karar verebilir miyiz?…