Hanımeli Perdelerde Kuşlar
çingene çadırı dünya!
göçebe, çigan ve
ağlamaklı gülmekli.
nebulalar geçer üzerinden,
haziran bulutları da…
kapkara gözleri var;
kıyı kentlere nazır,
evlerin birinde
bir adamın.
elleri titrer, kalbi hızlanır;
yalnızlığından içeri
kanatları kendi alazıyla yanık, ateş böceği girince.
eteklerinde umutlu yaz şarkıları…
fotoğraftaki asık suratlı çocuğu düşün.
kocaman ve kırgın bakışlarıyla,
kalbinde gizlenir o,
sezdiği tüm kötülüklerden.
usulca yaklaşmakta akşam,
aceleci öğlen sonraları,
gelincik kızılı gökyüzü…
gitmekle kalmak arasında bir kadın.
belki diyorum,
kim bilir yarın belki…
ansızın açılır bir kır çiçeği.
hanımeli perdeden kuşlar çıkıp da geliverir.
7. sayıdan