Ayrık otu, Çocuk, Aşk

Yıkık dökük sayfalar arasında

Dostluk bir dokunuştu

Gönül teline uzanan dildeyiz

Sesimizi doğaya bıraktık

Saklandı ayrık otları

Kır düştü doğrularımıza sevdiğim

Sinsi bir diz çöküşe gitti feryat

Soluğumuzda ki aşk

Gülüyor serseri duruşlar

Kim vurduya komşu muyuz

Düğümlü mü kelimelerimiz

Tekinsiz yolculuklara koşan gün

Darası mı bozuktu adaletin

İnsanlığın çulu çaputu kirli

Kabuğumuz sırtımızda

Menzilini şaşıran kurşun misali

Korkumuzda ki aşk

Çölde su arayışında duruşumuz

Kırık dökük kapılar ardında

Zaman, yalnızlığa sokuluştu

Kumları tarayan yelindeyiz kentin

Aynı cehennemde ağlıyordu çocuklar…

Küçük.. Kuş.. Mavi.. Su.. İsyan…

7. sayıdan