Duyguların Sessizliği, Selinnur Karadeniz

Yaşamak, sadece nefes almak değil.
Birinin gözlerine bakıp gerçekten görebilmek,
Kelimesi bir sessizlikte bile varlığını hissettirmek,
Yalnızlığı saklayan birine
“Yanındayım” diyebilmektir…
Bazen bir çocuğun korku dolu bakışlarında
Saklanır hayat.
Bazen yaşlı bir çiftin ellerinde yorgun ama
Vazgeçmemiş.
Kimi zaman bir dostun suskunluğunda,
Kimi zaman hiç tanımadığın birinin yükünde gizlidir.
Empati, ruhun en derin aynasıdır.
Kendi acın gibi hissedebilmektir başkasının sızısını.
Bir damlanın nehir olduğunu fark etmektir.
Kendi yüreğini, başka bir yüreğe
Açabilmektir cesurca.
Merhamet, insan kalabilmenin en büyük sırrıdır.
Sessiz bir dua gibi saklıdır kimi ellerde.
Hiçbir karşılık beklemeden verilmiş bir iyilikte,
En çok da kimsenin görmediği anlarda gizlidir.
Bir yaraya dokunmadan iyileştirmek,
Bir umudu, en karanlık sokaklarda bırakmamak,
Bir kalbin ağırlığını fark etmeden hafifletmek,
Ve tüm bunları sırf insan olduğu için yapabilmek…
Şefkat, zamansız ve mekânsız bir armağandır.
Bir annenin ninnisinde,
Bir dostun omzunda,

Bir yabancının uzanan sıcak bir elinde.
Ve en çok da kaybolduğunda seni bulan bir sesin
İçinde yaşar.
İnsan insana emanettir.
Ve kalpten kalbe giden yollar
Ancak hissetmesini bilenler içindir.
O yüzden, eğer bir yüreğe dokunabiliyorsan dokun.
Eğer bir yükü hafifletebiliyorsan, taşı.
Ve eğer sevgini paylaşabiliyorsan, saklama.
Çünkü belki de tam da o an,
Birinin buna her şeyden çok ihtiyacı vardır…

38. sayıdan