süreğiyse affedilen sapmalar
kurtlanmış bir kütüğün
istemez büyümeyi
boşlukları yeğleyen
haz için varolmanın
acınası duruşu
yollarda kayboluşu
yaş almış bir ergenin
terk edilmiş caddeler
arşınlanmış patika
şaşkın koşuşturmalar
yüreğin ırağına
sılaya varacakken
yardan yere çakılma
suya düşer
erdeme evrilesi
umutlu bekleyişler
uzar hatalar suça
hüsrana
gebedir gel gitler
ilk büyük sarsıntıda.
39. sayıdan
Şimdi senin gözlerini,Mısralara işlemek isterdim.Gülüşüne mavi ekleyipSolumak isterdim.İçinde kanayan nehirleri,Denizlere dökmek isterdim.Yalnızlığına dahil olmak isterdim.Bir ömür boyu yalnızlığına…Korkularına sarılmak isterdim.Sırtındaki hançerleri güllerle kazımak isterdim. Senle yürümek isterdim,Bu soluk mavi noktada. Ağaçların kuşlara öğrettiği şarkılar da vardır.Sana unuttuklarını hatırlatmak isterdim.Öpmek isterdim,Kırılan çocuk kanatlarını. 5. sayıdan
Beylik cümleler vardır hani: “Hayat bir yoldur,” derler ya da “ömür biter, yol bitmez.” Hayat, hakikaten bir yoldur, senelere yayılan, iki yanı çakırdikenli, bazen çiçek kokuları bazen atık kokuları içinde akıp giden; geriye dönüp tekrar aynı yoldan geçmenin, aynı manzarayı görmenin imkânsız olduğu; menzili mezar olan bir yol. Bugün mecâzî anlamlı o yoldan değil, gerçek…
23 Nisan’daHerkes coşarÇünkü bugünAtamın verdiği armağan Bizi kurtaranÖndere inanKendine inananÖzgüvenli çocuğum. Çocukların neşesiGöğü inlettiÇünkü bugün 23 NisanAtamızın hediyesi Bugün 23 NisanTBMM açıldıAtam yurdun sesiniDünyaya duyurdu. Hadi sen de ayağa kalkBizimle gel oynaBugün boş boş durmaSen de katıl aramıza Karanlığın aydınlığa kavuştuğu gündür bugünÖzgürlük naralarının yayıldığı gündür bugün“Bugün çocuk bayramı” diye bağırıyordu milletÇünkü bugün çocuk bayramı…
“Demokratik çağdaş toplum olabilmek için yeni iletişim becerileri kazanılması gerektiği belirtildi. Şimdi, şöyle bir soru aklınıza gelebilir: iletişim sadece toplumsal amaçları gerçekleştirmek için mi gereklidir? Hayır ! İletişim, aslında hem kişisel, hem de toplumsal bir süreçtir. Bir başka deyişle, iletişim, iki kişiyi ilişki içine sokan psikososyal bir süreçtir” Doğan CüceloğluKendimi tanımlarken ömrümü okumaya adamış birisi…
Aşkın aslına erenler de bilsin,Sivas’ı gönülden sevenler gelsin.Herkesin dilindedir Ulu Cami’si,Kelleyi paçayı yiyenler gelsin. İmranlı, Divriği, Gürün, Yıldızeli,Al bayrağı elinde tutanlar gelsin.Vatan aşığıdır yiğidinin her biri,Hakk’ın yolundan gidenler gelsin. Ozanı bozlağı, yarenler gelsin,Sazının teline vuranlar gelsin.Sivas’ın bağrında kurulan tuzağı,Oyuna gelmeyip bozanlar gelsin. İmranlı, Divriği, Gürün, Yıldızeli,Al bayrağı elinde tutanlar gelsin.Vatan aşığıdır yiğidinin her biri,Hakk’ın yolundan…
Veteriner almış beni, bir güzel muayene etmiş. “Ne işin vardı senin orada?” diye bana soruyor. Annemi kaybettim der gibi bakmak istiyorum ama gözlerimden biri kapanmış. İnsafsızlar!Bu kadar da üstüne gelinmez ki? Anneeee!Arkama bakıyorum, kimse yok. Derin bir nefes alıyorum. Uyumuşum,uyanmışım…