Sessizce

Yorgun yıllar kederi kirlenmiş kaldırımları
Suskun ömürler bekler paslı kapıları
Soluk renkli mevsimler üzgün
Dağınık anılar yağar sancılı kalplere
Çalan bir şarkıda nefesler ağlar
Sessiz Çocukluk seni saklar
Gülümsemez geceler yağar karanlıklar
Soğuk üşür tenler sızlar
Kıvranır şiirlerde adressiz uçan Turnalar
Hançer köklü yaralar usulca büyür
Derin acıların izleri çığlık amansız yürür
Yalnızlık asil hür ve tek
Suda yanan incileri güneşin
Tomurcuğa durur koynunda ormanın
Eski bir zaman sabahının sesleri içinde
Çay kokulu sokaklar ağarır sessizce

Sevgi Erol Öçal