şaşırmayı unuttuk

Sevgili okurlarım, son zamanlarda kendime sıkça sorduğum o kadar çok soru var ki. Bir anne, çalışan bir kadın ve özünü kalemine yansıtmayı amaçlayan bir insan olarak ülkenin ve insanlığın içinde bulunduğu durum için kaygılanmamak mümkün değil. Günden güne eksildiğimizin farkındayım. Yaşam standartlarımızın normalin çok altına düşmüş olması, doğal afetler, hastalıklar nefes almamızı ve insanca yaşamamızı engellemektedir. Nasıl bir döngü içindeyiz.

Şaşırmayı unuttuk biliyor musunuz? Sanki kurgulanmış film şeritleri gibi her gün aynı çizgide yaşanan ve bizi içine çeken sabah başlangıçları, kanıksadığımız gün içindeki rutin koşuşturmalarımız, Kendi penceremizden baktığımızda akşam ev kadını, anne olmak, eş olmak, idareci olmak, düzenlemek ve her ne koşulda olursa olsun kotarılmayı bekleyen bir sürü iş.

Evet, şaşırmayı unuttuk kendi kendine söylenen insanlara rastlıyoruz sokaklarda. Sırtımızdaki ağırlıklar, düzene haksızlığa hatta insan kalamamaya karşı ilenen halk pencere arkalarında, soluksuz kimsesiz. Sonuna kadar haklı bir sürü insan topluluğu. Birileri yapsın bende faydalanayım dürtüsüyle monotonlaşan aile fertleri, iş arkadaşları, akrabalar. Yöneticiymiş gibi olanlar, siyasetçiymiş gibi kurulanlar, dostmuş gibi salınanlar hatta doğurmayı annelik eve para getirmeyi babalık sanan bireyler. İstisnalar hariç parantezini huzurla açabileceğimiz insanlarımız var elbette.

Şaşırmayı unuttuk…

Bir gün sabah olsa yurdumun bütün emekçileri, yurdum, topraklarım, ağaçlarım kurtulsa, hayvanlarımız kurtulsa, çocuk gelinlerimiz, umutla bekleyen emeklilerimiz, eğitim kurumlarımız, köylümüz kurtulsa. Kurunun yanında yanarak düzenin dişlileri arasına sıkışan emeklerimiz kurtulsa ve biz şaşırsak. Bizi bizden başka düşünen birilerinin varlığıyla tüm kaygılardan tükenmişliklerden kurtulup dünün acısı yarının kaygısı olmadan huzura kavuşsak..

Şaşırsak ne güzel olur değil mi? Bizim olan ve olmayan tüm genç ve çocuklarımız adına..

Sevgilerimle

7. sayıdan