Gökyüzüne bak
Verdiğin mavi çiçeklere
Güneşli bir günde dışarıya
Göremiyorsun değil mi?
Yere bak
Eskittiğimiz sokaklara
Yağmurlu bir günde dışarıya
Göremiyorsun değil mi?
Yanar gözlerin hasretle
Çınlar kulakların matem yeliyle
Üşür ellerin düşen tanelerle
Biz birbirimizi göremeyiz.
14. sayıdan
Küçük köyün, küçücük deresi benim. Yanımdan her geçen bir tas su alır, gider. kuşlar, kediler, köpekler, böcekler ve insan. İnsanlar… susuz küçük köyün…
Çayyolu’ndaki tek yayın organı olan Nehirden Kültür Sanat ve Edebiyat Bülteni’nin üçüncü sayısı ile huzurlarınızda olmaktan büyük bir mutluluk duyuyoruz. İki sayı ücretsiz çıkardığımız ve deprem felaketine denk geldiği için tanıtımını yapamadığımız bültenimiz üçüncü sayıdan itibaren kültür bakanlığı nezdinde başvurusunu tamamlayarak ISSN numarasını aldı ve ücretli bir bülten haline geldi. Bu sayıdan itibaren abone kabullerine…
İsmail rutubet kokusunun, çürük meyve kokularına karıştığı karanlık hücresinde gözlerini açtı. Kendini iri bir taş kadar ağır hissediyordu. Etrafına bakındı. “Yine bayıldım herhalde!” diye düşündü. Hesaplarına göre iki gündür buradaydı. Fakat tepesinde parıldaması gereken güneşi bir süredir göremediğinden, şu anda gece mi yoksa gündüz mü bilemiyordu. Bir de kaldığı hücre öyle küçüktü ki dinlenebilmek için…
Her gece suretini düşünürümSensizken ne eyleyeyim sevgiliYoksan burada sen gece üşürümBırakıp gitme beni ey sevgili Aşık Kerem ne eyledi AslısızSensiz bu cihan neylesin vicdansızAl canımı kurtarayım cefasızEller almasın bu canı sevgili Kuşlar olduysa aşkından divaneHerkes olur etrafında pervaneGönlün varsa senin de çık meydaneO gönül sende ne gezer sevgili 14. sayıdan
Tutkuluyum,Doğayı çok severim,Yaşamı tertemiz bilirim,Hep iyilik olsun emeğim,Hayat, emek gerektirir Başarırım, kazanırım,Zorlukları sevdamla aşarım,Gönlüme mutluluk gelir Umutluyum,İyimserim,Ormanlar ve denizlerdir,Hayallerim Sabrederim,İyi ki beklemişim diyeceğim,Zafer yaklaşıyor, eminim,Acı değil, tatlı olur serüvenim,Çok eğlendirir
Nisan da gidiyorsokakları bomboş bırakıp öylebahara uyanan ağaçlarıyalnız bırakıp öyle gidiyor Mayıs gelir papatyalarıylaserin ılık esen o akşamüstlerindebir balkondan karşılamak umutlarıhayalinde uzanıp çimenlerin ve yaz geldiğindekokusunda kaybolup bir deniz tuzununkum tanelerini silkeleriz omzumuzdansessizce kavuşuruz belkibir tadımlık yaşamaya