KÜÇÜK KÖYÜN KÜÇÜCÜK DERESİ
Yazar: Selami ERFİDAN
Küçük köyün, küçücük deresi benim. Yanımdan her geçen bir tas su alır, gider. kuşlar, kediler, köpekler, böcekler ve insan. İnsanlar… susuz küçük köyün küçücük insanları. Bense, kocaman nehirlere
sessiz, sakin, Yorulmadan akıp giderim. Bazen neredeyse kururum!. Herkes korkar benden, Susuz kalmamdan. Bazen de taşarım. Yine herkes korkar. Bendimi aşıp ortalığı yıkmamdan. Ben susuz küçük köyün küçücük deresiydim. Mevsim sonbahar, Bir damla su düşmedi yüreğime, Kışa çok zaman yok. Yüreğimden içeri yağmazsa yağmurlar, Tükenip biteceğim. Şimdi de ben korktum. Kocaman uzak nehirleri görememekten. Gel baharım ol, Güneşim ol, Yağmurum ol desem! Olur musun? Belki akarım eskisi gibi Belki, belki herkes bir tas su alır gider yine, Bu sefer Taşmam! Söz!!! Uzak nehirler beni bekliyor. 08.12.2023
Bu yazı, Nehirden Kültür Sanat ve Edebiyat Bülteni’nin 12. sayısında yayımlanmıştır.
