Bir şiir yazmak istiyordum
Şiire konu arıyordum
Sordum öğretmenime
“Bağımsızlık” dedi.
Hemen yazdım şiirimi
“Bağımsızlık”
Bağımsız olmak için
Kaç yıl savaştık biz
Ne acılar çektik biz
Başladık 1919’da
Bitirdik 1923’te
Bağımsız olmak için
Kaç yıl çalıştık biz
Kaç şehit verdik biz….
(*) Angora Sınav İlkokulu 4. Sınıf Öğrencisi
Bütün kız arkadaşlarım kamburdur Ve hepsi annelerini severler Bütün hayvanlarım zorunludur Mobilya ayakları pencere elleriyle Rüzgâr biçimsizleşiyor…
Mavi Tren Bu adam belki de bin yıldır dağbaşında yapayalnız. Sabahın kızıl atlı süvarileri ile arkadaş. Her tren ona merhaba diyor olmalı. Her yolcu kim olduğunu merak ediyor. Bahar çiçekleri eflatun ve alacalı… Eğilip birini kopardı adam. Gökyüzüne doğru uzattı. Ne kadar da yorgun görünüyordu ve yaralı. Başında en eski masalların faili meçhul uğultusu. Saçları…
‘’Adam kadına SENİ SEVİYORUM dedi. Kadın adamın gözlerinin içine baktı ve nasıl seviyorsun diye sordu ? Adam, bitmeyen bir şarkı gibi, parlayan bir elmas gibi, solmayan renkli bir fotoğraf gibi ve dokunmaya kıyamadığım beyaz bir kuğu gibi SEVİYORUM SENİ’’ diye cevap verdi..Peki siz, sevmek için neyi bekliyorsunuz ? Şartların uygun olmasını mı, veya meşguliyetinizin azalmasını…
Nehirden Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi 39. Sayı ile okurlarıyla buluşmanın mutluluğunu yaşıyor. Otuz dokuz sayı edebiyat içerikli bir dergi için hiç de azımsanacak bir sayı değil. Yerelin getirdiği dezavantajlarla beraber düşünülüğünde bu sayının çok büyük bir başarı olduğu ortaya çıkacaktır. Dijitalleşmenin alabildiğine her saniyemize girdiği bir çağda basılı olarak dergi çıkarmanın hiç de anlamlı…
Tahtadan Kukla Tam günün ortası. Dışarıda yaprak kımıldamıyor. Yabancı arabaların korna sesleri… Hayat durmaksızın uğuldayan ırmak. Gözlerimi kapatıyorum. Belki bir dakika bile değil. Tahtadan yapılmış bir kukla bu. Adam. Sakin ve ağırbaşlı. Koltukta oturuyordu belki de uzanmıştı. Ansızın ayağa kalktı. Kendi kararıyla, istemli. Oyuncak sepetine girdi, kapağı kapattı. Bana doğru bakmıyor bile. Fakat beni gördüğünden…
İstanbul’a doyamadım kiVarsam bir çay bir simit martılar…Güneş doğarken…Güneş doğarken sen ve ben ey İstanbul.Benim içim ısınır senin için hep soğuk.Nur olmazsa iman olmazsa için hep soğuk.Güneş yetmez ki sana.Ağardı saçların, gözlerin etrafı kırışmış, için buruk buruk.Nerde nur nerde iman kalbinde.Martılar şehri bir sen bir ben olsak.