HİÇLİĞİN UMUDUNA BİR POETİK MONOLOG, Bedriye Korkankorkmaz

uğultulu bir boşlukta sallanıyor dünya.
bir yünün karanlığında üşüyorum; sanki anlamsızlığın iplikleriyle örülmüş bir battaniyenin altındayım.
kulağıma antik çağlardan kalma bir ses fısıldıyor:
“adaletin terazisi hâlâ dengede mi?”
sonsuz olasılıkların içinde kayboldum.
kafa yormaktan yoruldum ve hiçliğin umuduna sığındım.
her umudun, her neşenin üzerine bir karanlık çöküyor
sanki sevinç, doğası gereği kısa ömürlü.
çocukluk, aşk, gençlik…
yaşamı güzel kılan her şeyin yolu neden ölümden geçiyor?
acı dediğimiz duygu, neden bu kadar kalıcı?
sanki dünya, acının kalıcılığıyla anlam buluyor.
evren bir hava boşluğu gibi.
geceye kanıp uyuyoruz, gündüze kanıp uyanıyoruz.
her kılığa giren duygular, maskelenmiş sözler,
hakikati kardeşliğin kapısından dışarı itiyor.i
insan suretlerini yan yana dizsek,
tek bir yüzde gerçek mutluluğu bulabilir miyiz?
yazgımıza güvenmek yetiyor mu gerçekten,
yoksa kendimizi korumayı unuttukça mı kayboluyoruz?
belki de evrenin sırrı, hiçbir cevapta değil.
belki de soruların kendisi
insanın kendine tuttuğu tek aynadır.