Bana şekil verenimBenim canım öğretmenimDavranışım da başarım daEserindir öğretmenim Hamurduk geldik sanaSevginle yoğurdun“Yararlı birey olun” dedinSonra bilgileri öğrettin Büyüdük daha çok ışık verdinUfkumuzu genişlettinSaygı sevgi verirken deHakkımızı arar olduk. Hep sayende öğretmenim (*) Doğa Koleji, 5. Sınıf öğrencisi
Yapılması gereken işler onu bekliyordu fakat bir türlü masanın başına oturamıyordu. Onun gülümsemesi, adıyla seslenişi, ilk karşılaşmaları… İlk karşılaştıkları gün güneş daha parlaktı sanki. Çiçekler güzel yapraklarını açmıştı. Ona göre tam bir film sahnesi gibiydi o gün. Hiçbir detayı unutamıyordu. Gerçi unutmak da istemiyordu. Düşünmekten memnundu fakat yapması gereken işlere de bir an önce başlaması…
Benim hayallerimde vardın; önce kurdumyaşamak için; koşarken sen beni düşürdün. Elimden bile tutmadın; arkana bakmadın; sana seslendiğim her saniye beni duymadın. Ben gözlerine bakmaya korkuyor olmama rağmen sen duymadın; kendim tek başıma ayağa kalktım; her yıkılışımda olduğu gibi. Beni ben güçlü yapar, sen değil.
İstanbul’a doyamadım kiVarsam bir çay bir simit martılar…Güneş doğarken…Güneş doğarken sen ve ben ey İstanbul.Benim içim ısınır senin için hep soğuk.Nur olmazsa iman olmazsa için hep soğuk.Güneş yetmez ki sana.Ağardı saçların, gözlerin etrafı kırışmış, için buruk buruk.Nerde nur nerde iman kalbinde.Martılar şehri bir sen bir ben olsak.
Serveti hayallerde bulan, Mahzun düşlerimde, Geceler boyu parlayan, Yıldızım, Kaydın gökten, Ansızın Gönül yaramın merhemi, Yaydın mutlu hislerimi, Sevdiysem seni, Gerisi teferruat, Cancağızım Deldin dağları, Aştın denizleri, Efkârlı yüreğini, Dikerek gökyüzüne, Haykırdın acını, Lakin Ağlamayacaksın, Bundan böyle, Huzurla dolacaksın
Bazen güneş doğar günümüze, aydınlatır, ısıtır içimizi, gülümsetir yüzümüzü. Bir kelebek konar ara sıra yanağımıza, boynumuza belki de dudaklarımıza. Ayaklarımız yerden kesilir kimi gün, yürürüz bulutların ya da serin suların üzerinde çıplak ayakla. Pır pır uçuşur konfetiler, takılır saçlarımıza. Sayamadığınız kadar çok kuş kanat çırpar mavi göklere gönül bahçenizden. En güzel şarkıları seslendirirler sizin için….
Değerli okuyucu dostlarım, merhabalar. İyisinizdir umarım.Biyolojik anne ve baba olabilirsiniz ancak, gerçekte anne ve baba olabilmek çok başkadır. Ben tek çocuk sahibiyim. Eşim görevi gereği birçok şehirde görev yaptık. O yüzden ikinci çocuğu bile düşünemedik. Ebeveyinlerimiz Ankara’da ikamet ediyorlardı. Bakacak kimsemiz olmadığından kimseye güvenemedik. Hele ki bu devirde çocuk büyütmek, genç haline getirebilmek için gösterilen…
Mutluluk nedir sence?Sevmek mi, sevilmek mi?Yanlış düşünme dostum,Milyonlar umutsuzken,Bir mutluluk yeter mi?Mutluluk sevmek demektirDoğayı, insanları, her şeyi…Bilmeli her insan benceKarşılıksız sevmeyi…Yalnız güneşli günü değil,Yağmuru, karı da sevmeliHer insan gülebilir ama,Yerinde ağlamayı bilmeli…
Kim bilebilirdi ki o masmavi gözleri olan çocuğun hayatının nasıl olacağını. Daha annesinin karnındayken sıkıntılarının başlayacağını. Çevresindekilere gülücükler saçan, etrafındakilerle kolayca kaynaşabilen, sevimli maviş gözlü bir çocuktu o. Onu görenler mutlu, o da gördüğü kişilerle mutluydu. Maviş’e anne ve babası “Haydi bakalım anaokuluna gitme zamanı geldi,” dediler. “Gidelim,” dedi içinden ama “Uyumak ve çocuklarla oyun…
RÖPORTAJ: SEMİHA BAYSAL – NURGÜL GÜLMEZ Atölye Martı Kitap Kulübü ile tam da yeni kurulduklarında tanıştım. 2019 yılında. Okuduğum kitapları farklı bakış açılarıyla derinlemesine tartışmak, özümsemek her kitap hakkında bilgi ve kavrayışımı artırmak amacındaydım. Bir okuma grubuna katılmak, belki de kendi başıma seçmeyeceğim farklı kitap türlerini denememe vesile olacağı için okuma dağarcığımı genişletmeye de yardımcı…