Kayıp Şiir Kişisi

Hayat kötü sahibi bedenimin beni her gün başka işlere koşuyor

Gül ekimi yapıyorum künklerin dokusuna

Bir taraçayı civciv rengi boyuyorum

Dizeler kızartıyorum göl manzarasında

Ki, ne az pişecek ne kapkara kesilecek yüzü

Sövgü geçmeyecek içinde beni kırbaçlayan beye

O benim her gece sardığım otumdur

Uzanıp bir bulutun üzerine köyüme gidiyorum

Görüyorum tavus kuşu bir nagant tabanca

Görüyorum banktaki sert ünsüze oturan yok

Yüzümün dalga yapıcısı şu çipil ayna beni hatırlamıyor

Cibes otu sanıyor, etini satan bir şakayık

Yine de uzanıp okşuyor saçlarımı

Biz ateşten ve sudan yaratılanlar, karmaşığız

Gözyaşımın altında kaseler içlerine mor doluyor ve mürekkep

Ciğerime yuva yapmış öksürük kuşu

Oradan uçuruyor palazlarını

Ah, “yürek parçalayıcı mutsuzluk”

Üflediğim imge şişe kesiliyor ve nazarlık

Bir öküzü tamamlıyor, maşallahı eksik bir öküzü

Yaz evlerinin görünmez yüzünde bir kayığı çalıyorum

Hayır yanlış anladınız, izinsiz alıyorum

Çünkü o benim ışıyan enstrümanım

Şarkı olacağım bir şarkıya karşı

Açılıyorum, açılıyorum deniz gözü büyüklüğünde

Kayalıklarda hep aynı tensel çağrı

Ey güzel Kirke, denizimi şose yol gibi dümdüz eyleyen

Ben yazlarda tütün işleyen şu rençberin oğlu

Ellerimi bağla ve kulaklarımı tıkaçlarınla körelt

Geçerken “Her Gece Bodrum”u

6. sayıdan