İçimde köpürüp taşan
bir özlem eskiye dair
ne zaman kapasam gözlerimi
dipsiz karanlıklardan
yıldızlar yağar
dolanır sevdalı bir rüzgar
dallarında çamların
odam deniz kokar
gitar çalar sahilde, yalnız bir çocuk
susar deniz
martılar susar
Sarmaşık sokak çamlı bahçe
hani hep özlediğim o ahşap evde
uyuyup kalmışken
şiir defterim elimde
annem gelir usulca
üstümü örter
alnımda sıcak nefesi
hep on sekizimde
ne zaman kapasam gözlerimi..
38. sayıdan
Kim bilebilirdi ki o masmavi gözleri olan çocuğun hayatının nasıl olacağını. Daha annesinin karnındayken sıkıntılarının başlayacağını. Çevresindekilere gülücükler saçan, etrafındakilerle kolayca kaynaşabilen, sevimli maviş gözlü bir çocuktu o. Onu görenler mutlu, o da gördüğü kişilerle mutluydu. Maviş’e anne ve babası “Haydi bakalım anaokuluna gitme zamanı geldi,” dediler. “Gidelim,” dedi içinden ama “Uyumak ve çocuklarla oyun…
Tutkuluyum,Doğayı çok severim,Yaşamı tertemiz bilirim,Hep iyilik olsun emeğim,Hayat, emek gerektirir Başarırım, kazanırım,Zorlukları sevdamla aşarım,Gönlüme mutluluk gelir Umutluyum,İyimserim,Ormanlar ve denizlerdir,Hayallerim Sabrederim,İyi ki beklemişim diyeceğim,Zafer yaklaşıyor, eminim,Acı değil, tatlı olur serüvenim,Çok eğlendirir
Mevlana’nın Mesnevisinde çok güzel bir hikaye vardır ki arayana-anlayana çok sırlı kapılar açar. Adamın biri attardan kil alır, eskiden kil, vücut temizliğinde kullanılırdı. Adam kili eve getirdiğinde kilden çok güzel bir gül kokusu geldiğini fark ederek şaşırır. Ve kile sorar: “Sendeki bu güzel koku nereden gelmektedir?” Kil, adama cevap verir: “Ben attar dükkânındayken gülyağı şişeleriyle…
Hüzünlüyüm yine yoğun biçimdeİçimdesin aşkının ateşiyle içimdeÇok istesem özlesem deYoksun yine değilsin benimleUzaktan uzağa seni sevmekleSana kavuşmak korkuyorum bir de hayalseGeçti seneler ömrüm bitecek neredeyseVarsın olsun seni sevmek uzaktan güzelseKarşılıksız sevdim seni sen bilmeden deÖmrüm bitene kadar sevecektim yineSen sevmesen deMucizyei sundun birdenKalbindi benim hazinemSeviyorum seni demenAh ah duygularımı tarif edemem
Mutlu olurum oyun oynayınca,Parkta oynarım ebelemece, saklambaç.Kaydıraktan kayar, salıncakta sallanırım.Gülelim, eğlenelim beraber. (*) Angora Sınav İlkokulu 4. Sınıf Öğrencisi
Ceyhun Atuf Kansu Okuması Bağımsızlık Gülü: Halkın, Acının ve Özgürlüğün Şiiri Ceyhun Atuf Kansu’nun şiirinde halk, yalnızca yüceltilen bir imge değil; sorumluluk alan, acı çeken, direnen ve özgürlüğü kendi eliyle kurmak zorunda olan tarihsel bir öznedir. “Eziyorum dedi, işte: kollarım tanık olsun, Utancımı eziyorum ve göğsümde büyüttüğünüz, O pis düzen biti, hanfendiler beyfendiler!” Bir İşçinin…