KALMAK ÜZERİNE BİR ŞİİR / Hatice Eğilmez Kaya

güneşli perdelerdeki
bütün çiy yeşili esir kuşlar,
bir gün
azat olmalı.
gök taşları yağmalı
ayak tırnaklarına.
havada haziran
ortası sessizliği…

yitip gidebilmeli bir bulut,
ardına bile bakmadan.
oyalı el havlularını
kendi içe dönük evrenlerine
terk ederek…
küçüldükçe küçülmeli boşluk;
beyaz hem de mağrur…

seviniz, der eşya
bilindik lehçesiyle.
çığlık çığlığa…
ve insan yorgun argın,
algıları kapalı.

hani tombul ve pembe
avuç içleri bebeklerin…
hani yeni yeni öğrenilen sözcükler!
sardunyalar, ortanca ve
küstüm çiçekleri…
bütün bir dünya hızla
kendisinden uzaklaşmakta…
her yıkım özlemeklerdir aslında!